Publicaties en Beeld

ICT is een betrouwbare en accurate bron van informatie over Tibet.

Home  >  Publicaties & Beeld  >  Kernthema's  >  Onderwijs in Tibet  
   

Onderwijs in Tibet

INTERNATIONAL CAMPAIGN FOR TIBET
www.savetibet.nl

Ondanks jaren van investeringen door de Chinese regering in het kader van hun ‘Westen Development Strategy’, wordt de overgrote meerderheid van de Tibetanen in Tibet zowel sociaal als economisch op achterstand gezet door de gebrekkige onderwijsvoorzieningen. De investeringen die door de Chinese overheid naar Tibetaanse gebieden vloeien, hebben voor een groot deel het fundamenteel belang van onderwijs overgeslagen, wat resulteerde in een graad van analfabetisme van meer dan 45% onder Tibetanen, waardoor hun vermogen om actief deel te nemen in hun eigen samenleving afneemt.

Het eerste formele onderwijssysteem ontwikkelde zich in Tibet rond de zevende eeuw met de introductie van kloosters als een geïnstitutionaliseerde vorm van religieus onderwijs. In het begin van de 20e eeuw werd als onderdeel van onderwijsvernieuwingen de eerste groep Tibetaanse studenten naar het buitenland gestuurd voor scholing in Engeland. Na de Chinese invasie van Tibet waarborgden bepalingen in de "17 Punten Overeenkomst" van 1951 om de Tibetaanse opleidingsmogelijkheden uit te breiden.

In de meer dan 60 jaar Chinese overheersing in Tibet zijn weinig van deze beloften in vervulling gegaan, en heeft de kloof tussen opgeleide Chinezen die in Tibet wonen en de Tibetaanse armen in de steden en het platteland, zich in grote mate uitgebreid. Op papier is het aantal onderwijsinstellingen toegenomen. Zoals aangegeven in het Tibet Statistisch Jaarboek waren er in 2005 in de Tibetaanse Autonome Regio (TAR) 886 basisscholen met 326.952 studenten en 110 reguliere middelbare scholen met 135.888 leerlingen. De kwaliteit van het onderwijs lijkt echter weinig voordeel te bieden aan Tibetaanse kinderen. Volgens de eigen statistieken van de Chinese autoriteiten, was analfabetisme in de TAR in 2005 over het geheel 45% - bijna de helft van de bevolking. Dit cijfer was iets toegenomen ten opzichte van 44% in 2004, wat aangeeft dat de investering die naar de TAR en andere delen van Tibet toestroomt, weinig of niets doen voor het basisonderwijs.

De Chinese wet bepaalt dat de kosten moeten worden gedragen door de lagere overheden, wat problemen creëert voor arme provincies die zich zelden kunnen veroorloven om de bouw en het onderhoud van een school te betalen. Ondanks de officiële nadruk op het verband tussen onderwijs en armoedebestrijding is onderwijs in de TAR consequent onder gefinancierd, zodanig dat het analfabetisme over het geheel 45% is, en sterk afwijkt vergeleken met de graad van analfabetisme in de naburige provincie Sichuan met slechts 6,4% in 2005 (zie artikel Andrew Fischer "Perversities of Extreme Dependence and Unequal Growth in the TAR";  beschikbaar op: www.tibetwatch.org). Volgens een rapport uit 2003 van de VN Speciale Rapporteur inzake Onderwijs, besteedt de Volksrepubliek China (VRC) feitelijk slechts de helft van het internationaal aanbevolen percentage van het BNP aan onderwijs - slechts 3% van het BNP in plaats van 6% (zie het verslag van de Speciale Rapporteur inzake Onderwijs, Katrina Tomaseveski, "The Right to Education” [1]). Het is gebruikelijk dat de lokale overheden de verantwoordelijkheid voor de financiering en de bouw van scholen afwentelen op Tibetaanse ouders, die niet over de middelen en vaardigheden beschikken om dit te doen, wat resulteert in onafgewerkte of slecht gebouwde scholen. Veel van de bestaande scholen zijn niet in staat om te betalen voor behoorlijk onderhoud, onderwijsbenodigdheden en salarissen voor de leraren.

De inspanningen van de Chinese regering om negen jaar verplicht onderwijs te verzorgen voor alle Tibetaanse kinderen zijn onsuccesvol geweest. Gemiddeld voltooien Tibetanen slechts 2,2 jaar onderwijs, terwijl daarentegen volgens een volkstelling in 2000 het Chinese gemiddelde op het platteland 7,3 jaar onderwijs is en het Chinese gemiddelde in steden 10,2 jaar bedraagt (zie [2]). De meest voorkomende reden voor het lage scholingsniveau onder Tibetanen is hun onvermogen om te betalen. Bovendien vrezen Tibetaanse ouders dat door de op China georiënteerde schoolomgeving hun kinderen hun binding met de Tibetaanse cultuur zullen kwijtraken, wat veel kinderen ervan weerhoudt hun studie af te ronden. De officiële taal in de meeste klaslokalen is het Mandarijn, die niet alleen voor Tibetaanse kinderen moeilijk is om te begrijpen, maar ook de zoveelste methode is die de overheid aanwendt om de Tibetanen te assimileren in de Chinese cultuur. Volgens sommige schattingen, spreekt meer dan 80% van de Tibetanen geen woord Mandarijn. (Zie ICT-rapport " Tracking the Steel Dragon" voor meer informatie over de economische en sociale verschillen in het Tibetaanse en Chinese onderwijs. Beschikbaar onder [3]).

Discriminatie van Tibetaanse studenten is een veel voorkomend verschijnsel en collegegeld is vaak duurder voor Tibetaanse gezinnen dan voor Chinese gezinnen. Tibetaanse meisjes zijn, door hun lagere sociale status, vaak verstoken van onderwijs, vooral in landelijke gebieden waar gezinnen vaak veel moeite doen om zelfs maar één kind naar school te sturen. Chinese autoriteiten blijven het monastieke onderwijs in de Tibetaanse traditie zien als achterlijk, en daarom proberen ze het aantal studenten dat deze studies volgt te reguleren en beperken. In een poging te voorkomen dat jongere kinderen kloosteronderwijs ontvangen, heeft de overheid een wet aangenomen op het verbod van monniken en nonnen onder de leeftijd van 18 jaar. (Voor meer informatie over beperkingen op het monastieke leven, zie ICT-rapport " The Communist Party as Living Buddha" [4] ).

Voor de meerderheid van de Tibetanen die niet vloeiend Chinees spreekt (de Tibetaanse en Chinese talen zijn fundamenteel verschillend) blijven er weinig wegen naar succes over in de door Chinezen gedomineerde economie. Het is bijna onmogelijk om aan werk te komen door de toestroom van Chinese migranten die uit andere Chinese provincies naar Tibet komen. Tibetaanse ouders beslissen daarom vaak om hun kinderen naar India te sturen, waar ze een opleiding ontvangen en vrij zijn om hun eigen cultuur uit te oefenen. Echter, in juli 2008 heeft het Tibet Autonomous Region Party Committee Discipline Department maatregelen uitgevaardigd waarin staat dat kinderen die terugkeren van scholen in ballingschap en ouders die voor de regering werken of leden van de Communistische Partij, die nalaten hun kinderen naar Tibet terug te brengen, te maken krijgen met niet nader gespecificeerde disciplinaire maatregelen. (zie ICT-rapport " Tibetan Children due to face forced confessions,
punishment for studying in India " [5] ).

ICT adviseert dat de Chinese regering meer directe investeringen aanwendt voor de ontwikkeling van het Tibetaanse onderwijs systeem en dat de autoriteiten samenwerken met Tibetaanse belanghebbenden in de ontwikkeling van een lesprogramma dat cultureel en sociaal geschikt is voor Tibetanen.

Links:
[1]   'VN doc nr: E/CN.4/2004/45/Add.I, beschikbaar: www.ohchr.org

[2]   www.tibet.net/en/pdf/diirpub/environment/diir2007/chap-2.pdf

[3]   Tracking the Steel Dragon

[4]   The Communist Party as Living Buddha

[5]   Tibetan children due to face forced confessions, punishment for studying in India


DONEER AAN ICT!