Publicaties en Beeld

ICT is een betrouwbare en accurate bron van informatie over Tibet.

Home  >  Publicaties & Beeld  >  Kernthema's  >  Marteling en Gevangenisstraf  
   

Marteling en Gevangenisstraf

INTERNATIONAL CAMPAIGN FOR TIBET
www.savetibet.nl





















"Ze hebben voortdurend geprobeerd om verschillende methoden te gebruiken om mij anderen te laten verraden... Elke ondervraging wekte een ander soort angst in mij. Op een dag midden tijdens een verhoor dacht ik in plaats van dit te verduren, zou het beter zijn om door een kogel te worden gedood."
- Jamyang Kyi, een Tibetaanse schrijfster, zangeres en omroepster in Qinghai op 1 april 2008, De volledige blog post is beschikbaar op [1].

De gebeurtenissen van maart 2008 brachten een intens klimaat van angst teweeg, toen de uitingen van ongenoegen over de Chinese onderdrukking en steun voor de Dalai Lama leidden tot hardhandig Chinees optreden tegen het Tibetaanse volk. In de nasleep van de protesten werd de onderdrukking door de Chinese overheid opgevoerd tot een niveau dat niet meer in Tibet is voorgekomen sinds de Culturele Revolutie. De autoriteiten gingen actief op zoek naar hen die betrokkenen waren bij de onrust, ze hielden duizenden Tibetanen aan, legden zonder eerlijk proces strenge straffen op en pasten martelmethoden toe om hen die zich tegen de staat durfden uit te spreken het zwijgen op te leggen. (Voor een verslag van de gebeurtenissen van maart 2008 en de daaropvolgende repressie zie de ICT-rapporten: 'Tibet at a Turning Point' en 'A Great Mountain Burned by Fire', online beschikbaar onder [2]).

Hoewel de maanden na maart 2008 in Tibet een toename te zien gaven van gevallen van marteling en gevangenschap verschilden de gehanteerde methoden, afgezien van hun omvang, weinig van de Chinese gevangenschap en marteltactieken die plaats hebben gevonden sinds de Chinese regering in 1949 Tibet is binnengevallen.

In heel Tibet worden vreedzame demonstranten, die politiek afwijkende meningen of 'reactionaire' standpunten waarin zij 'separatisme' bepleiten verkondigen, vaak onmiddellijk geconfronteerd met hardhandige behandeling door de Chinese veiligheidsdienst. Daarbij gebruikt de Chinese regering een steeds systematischere aanpak om Tibetanen het zwijgen op te leggen.

Het disrespect dat de Chinese autoriteiten tonen voor de rechtsstaat doet geen recht aan de rechten van Tibetanen die gevangen zitten. Gevangenen hebben vaak geen toegang tot advocaten van hun keuze, worden gedwongen te bekennen, en worden vaak eerlijke en openbare processen onthouden. Een van de belangrijkste karakteristieken na maart 2008 is de omvang van het aantal verdwijningen. In 2009, een jaar na de protesten, sliepen sommige Tibetanen in Lhasa nog steeds in hun kleren, bang voor marteling en gevangenschap en om in het midden van de nacht van hun bed gelicht te worden. Deze aanhoudingen in het midden van de nacht gebeurden op grote schaal op het hele Tibetaanse plateau en zijn in strijd met de aanmeldingsplicht voor procedures in het China’s ‘Criminal Procedure Law’. Veel Tibetanen zijn naar gevangenissen ver van hun huis gebracht en hun familieleden hebben vaak geen idee of ze nog leven of dood zijn. (Zie ICT's factsheet over politieke gevangenen voor meer informatie: [3]).

De belangrijkste detentiecentra in de Tibetaanse autonome regio zijn de Drapchi Gevangenis, de Lhasa Gevangenis en de Chushur Gevangenis die allemaal in of in de buurt van Lhasa liggen. Alle Tibetaanse Autonome Prefecturen hebben "gevangenissen" alsook andere detentiecentra waaronder ‘de hervorming door arbeid’-kampen en de Public Security Bureau (PSB) detentiecentra. Van de omstandigheden in de zwaar beveiligde locatie in Chushur is bekend dat deze strenger zijn voor politieke gevangenen. Zelfs stringenter dan Drapchi - een gevangenis die berucht is om zijn slechte behandeling van gedetineerden - waar de meeste politieke gevangenen werden vastgehouden voor hun overplaatsing naar Chushur in 2005. Na hun gevangenneming worden de meeste gedetineerden gemarteld door de Chinese autoriteiten om bekentenissen af te dwingen, hen die afwijkende politieke meningen ten toon spreiden te straffen, of om gevangenen te dwingen de Communistische Partij te aanvaarden als de leidende autoriteit in Tibet. Vanwege het grote aantal aanhoudingen sinds maart 2008, zijn andere detentiecentra gebruikt om gevangenen onder te brengen, vooral in Lhasa. Op een gegeven moment werden gedetineerden in Lhasa vastgehouden in het nieuwe treinstation, alsook in een 'black jail' in een militair kamp dat bekend staat als Pating.

Tibetanen die in detentie zijn geplaatst tijdens het hardhandige optreden na de demonstraties van maart 2008 zijn volgens talrijke betrouwbare ooggetuigenverslagen met extreme bruutheid behandeld. Martelingen tijdens de periode in voorhechtenis zijn vaak het moeilijkste. Dan zijn de inspanningen gericht op het uitlokken van bevredigende schuldbekentenissen. Sommige Tibetanen hebben ernstige psychische stoornissen na vrijlating, anderen zijn niet in staat om te lopen of spreken, of hebben gebroken of ontwrichte ledematen. Enkele van de meest voorkomende martelmethoden omvatten: elektrische schokken met veestokken in de omgeving van onder meer de mond, ogen en genitaliën; schoppen en slaan; het onthouden van slaap en voedsel; seksueel geweld; blootstelling aan extreme hitte of kou; stressvolle houdingen; voor lange tijd staren naar de zon. Vormen van psychologische marteling bestaan uit ernstige vernedering, doodsbedreigingen, eenzame opsluiting, schijnexecuties, en het dwingen van het slachtoffer om te kijken naar de marteling van andere gevangenen.

Na zulke marteling zijn gedetineerden vaak ernstig getraumatiseerd en in zorgwekkende lichamelijke toestand. De gevolgen van marteling houden vaak lang aan, en leiden bij het slachtoffer vaak tot blijvende hersenbeschadiging, doofheid, verlamming of chronische pijn. Als een slachtoffer sterft in gevangenschap, voeren de autoriteiten vaak ziekte of zelfmoord als reden op om beschuldigingen van mishandeling of wangedrag af te wentelen, en functionarissen laten gevangenen vaak op de rand van de dood vrij om beschuldigingen te vermijden. Veel Tibetanen zijn kort na hun vrijlating overleden, vanwege de ondragelijke omstandigheden plegen ook Tibetanen in hechtenis zelfmoord (voor meer informatie over deze gevallen zie ICT-verslag: [4]). Pogingen om na vrijlating in hun levensonderhoud te voorzien zijn moeilijk, omdat hun status als formele ex-politieke gevangene werkgevers vaak afschrikt en de mogelijkheden van voormalige gevangenen om te werken worden gehinderd door een handicap als gevolg van marteling. Veel van deze voormalige gevangenen en degenen met wie zijcontact hebben, staan onder constant toezicht, waardoor hun situatie zo ondraaglijk en onhoudbaar wordt dat velen hun leven riskeren door te vluchten naar India.

Getuigenverklaringen van Marteling:

"Gedetineerden werden onderworpen aan hardhandige mishandeling en hun voornaamste gewrichten - handen en benen - werden vaak uit de kom getrokken zodra ze in hechtenis werden genomen. Daarna werden ze gedwongen dagenlang in een knielende houding te blijven, terwijl bloed uit hun lichaam droop. Ze werden vanaf de eerste dag iedere dag ondervraagd. Tijdens het verhoor werden ze gedwongen te knielen en hun hoofd te buigen. [...] Gedetineerden, ongeacht of zij een misdaad hadden begaan of niet, werden op deze wrede en onmenselijke manier behandeld. Zij die in staat van beschuldiging werden gesteld, stond nog brutere marteling te wachten, waaronder het door de nagels steken van bamboe, het strak vastbinden van vingers, en slaan."
- Een verslag van een Tibetaanse getuige van de demonstraties van maart 2008 en de nasleep, na in ballingschap te zijn gevlucht

"We hoorden een heleboel dingen. Veel mensen hadden armen of benen gebroken of hadden schotwonden, maar ze werden niet naar het ziekenhuis gebracht. Ze waren daar met ons. Het was echt verschrikkelijk. Ik kan niet geloven dat we in de 21e eeuw zijn. [...] Sommige mensen hadden hun ribben gebroken. Een man kreeg een vuistslag op zijn [rechter] oog, en het was gezwollen en zwart en blauw, erg slecht. Mensen hadden hun tanden gebroken, dit zijn slechts voorbeelden. Veel verschrikkelijke dingen zijn gebeurd."
- Een naar een vriend in ballingschap gestuurd verslag van een jonge Tibetaanse man

International Campaign for Tibet beveelt de Chinese autoriteiten, als ondertekenaar van het VN-Verdrag tegen Marteling aan:
•    Directe en onvoorwaardelijke vrijlating van hen die enkel en alleen gevangenengenomen zijn voor deelname aan vreedzame uitingen van meningen - zoals gewaarborgd in artikel 35 van de Chinese grondwet;
•    Rekenschap afleggen voor allen die gedood zijn of vermist worden, en informatie verstrekken zoals namen, verblijfplaatsen en ten laste gelegde beschuldigingen;
•    Er zorg voor te dragen dat alle gedetineerden direct toegang krijgen tot familieleden, tot eventuele noodzakelijke medische behandeling, advocaten van hun keuze en juridische documenten in de Tibetaanse taal, en dat ze worden behandeld in volledige overeenstemming met het Verdrag tegen Foltering en andere Wrede, Onmenselijke of Onterende Behandeling of Bestraffing, waarbij de Volksrepubliek China verdragspartij is.

Links:
[1]   www.highpeakspureearth.com
[2]   A Great Mountain Burned by Fire: China’s Crackdown in Tibet
[3]   www.missingvoices.net
[4]   Deaths of two Tibetans after torture

 

DONEER AAN ICT!