Publicaties en Beeld

ICT is een betrouwbare en accurate bron van informatie over Tibet.

Home  >  Publicaties & Beeld  >  Kernthema's  >  Gezondheidszorg  
   

Gezondheidszorg

INTERNATIONAL CAMPAIGN FOR TIBET
www.savetibet.nl


Tal van indicatoren geven aan dat de Volksrepubliek China (VRC) ver verwijderd is van het realiseren van haar fundamentele verplichtingen met betrekking tot de verstrekking van gezondheidszorg in Tibet. Zo is de baby- en kindersterfte in Tibet, waaronder sterfgevallen tijdens de bevalling, zo hoog dat dit Tibet in dit opzicht tot een van de minst ontwikkelde gebieden op aarde maakt (Tibet Information Network, "Delivery and Deficiency", zie link [1]). De gezondheidszorg is niet alleen onbetaalbaar en onbereikbaar voor de overgrote meerderheid van de Tibetanen, maar de verspreiding van ziekten en het grote aantal sterfgevallen als gevolg van de ontoereikende gezondheidszorg, doen vermoeden dat de investeringen in de gezondheidssector in Tibet niet op de juiste wijze gericht zijn op de gezondheidsproblemen waarmee Tibetanen te maken hebben.

Veel voorkomende en gemakkelijk behandelbare aandoeningen zoals diarree blijken in Tibet vaak fataal te zijn als gevolg van het niet beschikbaar zijn van behandeling en medicijnen. Diarree is verantwoordelijk voor 20% van de kindersterfte in de Tibetaanse Autonome Regio (TAR) ("Delivery en Deficiency"). Aandoeningen die voortvloeien uit een tekort aan jodium, zoals retardatie en struma zijn zeer wijd verspreid. Ook al kost een individuele jaarlijkse behoefte van gejodeerd zout slechts vijf yuan (US $ 0,67), toch zijn er vermoedelijk nog steeds 100 miljoen mensen in China, voornamelijk in Tibet en Xianjiang (de Oeigoer Autonome Regio (XUAR)), die lijden aan een tekort aan jodium (zie [2]).

De voornaamste bron van de gezondheidszorg tot het midden van de 20e eeuw was de traditionele Tibetaanse geneeskunde, of Sowa Rigpa (Wetenschap van Genezing). Deze mix van wetenschap en geneeskunde voert tot meer dan 2500 jaar terug en omvat een heel spectrum aan kruiden en uitwendige geneesmiddelen ondersteund door een mengsel van spirituele rituelen, filosofie, kosmologie en anatomie. Omdat de praktijk van de traditionele Tibetaanse geneeskunde nauw verbonden is met de leer van het Tibetaanse boeddhisme werd het geleidelijk aan een geïntegreerd onderdeel van de Tibetaanse cultuur. Het werd zwaar onderdrukt toen Partijleider Mao Zedong afkondigde dat oude bijgelovige componenten, en in het bijzonder het religieuze aspect van de Tibetaanse geneeskunde, onder Chinese heerschappij moeten worden afgeschaft.

Meer recentelijk hebben de instroom van Chinese migranten, die de sociaaleconomische en milieuomstandigheden veranderen, vervuiling, en een gebrek aan onderwijs over de juiste hygiëne en voeding geleid tot de huidige crisis in de gezondheidszorg. Na de opkomst van de Communistische Partij zijn pogingen ondernomen tot verbetering in de gezondheidssector en het opzetten van een moderne infrastructuur voor de gezondheidszorg in de Volksrepubliek China. Echter, zoals blijkt uit de hiervoor genoemde statistieken, zijn deze pogingen tot modernisering nog niet volledig verwezenlijkt.

Het meest in het oog springende punt van zorg in de Tibetaanse gezondheidssector is een gebrek aan investeringen ter ondersteuning van de ontwikkeling van de elementaire medische voorzieningen, vooral in plattelandsgebieden. De Chinese regering heeft lokale overheden verantwoordelijk gemaakt voor de financiering van de gezondheidszorg. Door de beperkte financiële middelen van die arme provincies en dorpen, zijn zij gedwongen om op slecht uitgeruste klinieken en slecht opgeleide gezondheidswerkers te steunen. Aangezien overheidsmiddelen zich meestal concentreren op stedelijke gebieden, moeten veel arme Tibetanen uit landelijke gebieden lange afstanden reizen oor een behandeling. Bovendien stromen werknemers in de gezondheidszorg, op zoek naar betere betaling en grotere mogelijkheden, naar de al over bemande stedelijke klinieken en ziekenhuizen, terwijl het tekort aan personeel in de landelijke steden en dorpen groeit. Het gebrek aan medische voorzieningen en onvoldoende gezondheidsvoorlichting in landelijke gebieden, waar de meerderheid van de Tibetaanse bevolking woont, resulteert in een groot aantal sterfgevallen bij gemakkelijk behandelbare ziekten - zoals diarree, astma en longontsteking ("Delivery en Deficiency"). Bovendien wordt gevreesd dat de stijging van het aantal sekswerkers en de nieuw geopende spoorlijn naar Lhasa een route zal bieden voor de verspreiding van HIV / AIDS op het Tibetaanse plateau. (Voor meer informatie over de gezondheidsrisico's in verband met de opening van de Qinghai-Tibet spoorlijn, zie ICT-rapport: [3])

Wantrouwen in het genationaliseerde zorgstelsel in combinatie met de hoge kosten, die weinig Tibetanen zich kunnen veroorloven, sluit veel Tibetanen uit van toegang tot gezondheidszorg. Op voorwaarde van regelmatige betaling aan hun lokale zorgverlener is er een ziektekostenverzekering, het Coöperatieve Medische System (CMS), ontwikkeld om patiënten te voorzien van scherp gereduceerde betalingen voor medische voorzieningen. Echter, degenen die deze regelmatige betalingen niet maken, zijn gedwongen om wanneer zij medische zorg nodig hebben contant te betalen. Deze tarieven zijn vaak hoger dan wat de meeste Tibetanen zich kunnen veroorloven, waardoor veel mensen in de schulden gejaagd worden. Sommige Tibetanen melden zich af voor het CMS uit angst voor het wanbeheer van het weinige geld dat ze hebben, aangezien voorbeelden van corruptie en discriminatie tegen Tibetanen in overvloed aanwezig zijn.

Onjuiste diagnoses en het onthouden van behandeling van sommige Tibetaanse patiënten, en de slechte kwaliteit in de verstrekking van gezondheidszorg, in vergelijking met Chinese patiënten, behoren tot de veel voorkomende vormen van discriminatie. Na de demonstraties van maart 2008 waren veel gewonde Tibetanen gewoon te bang om medische hulp te zoeken, uit angst voor zware repercussies waaronder marteling en gevangenisstraf. (Zie ICT rapport “A Great Mountain Burned by Fire”, zie [4]). Tibetanen die in gevangenschap verblijven - zowel voor als na maart 2008 - worden door de autoriteiten vaak medische hulp ontzegd, ondanks de slechte conditie van gevangenen als gevolg van marteling en dwangarbeid.

China’s snelle ‘top-down’ ontwikkeling in China heeft gefaald om Tibetanen, en veel Chinezen, voldoende, toegankelijke en effectieve gezondheidszorg te bieden. Grote tekortkomingen in de verstrekking van gezondheidszorg in Tibet, zoals de beperkte financiële middelen voor basisvoorzieningen, de hoge kosten en het ontoegankelijke karakter van de gezondheidszorg voor het merendeel van de Tibetanen, en corruptie en discriminatie beletten het gezondheidszorgsysteem om de Tibetaanse bevolking op de beste manier bij te staan. Investeringen in elementaire gezondheidszorg, armoedebestrijding, onderwijs en gezondheidszorg zijn een dringend vereiste voor het verhogen van de standaard van de voorzieningen in de gezondheidszorg in Tibet.

links:
[1]   Tibet Information Network, "Delivery and Deficiency"
[2]   "Jodiumtekort plaagt Xinjiang, Tibet," Xinhua, mei 20, 2007
[3]   "Tracking the Steel Dragon
[4]   “A Great Mountain Burned by Fire


DONEER AAN ICT!