Publicaties en Beeld

ICT is een betrouwbare en accurate bron van informatie over Tibet.

Home  >  Publicaties & Beeld  >  Kernthema's  >  De 'Derde Pool' van de wereld: Tibet en Klimaatverandering  
   

De 'Derde Pool' van de wereld: Tibet en Klimaatverandering

INTERNATIONAL CAMPAIGN FOR TIBET
www.savetibet.nl


Vanuit een mondiaal milieuoogpunt zijn weinig plaatsen in de wereld zo belangrijk als het Tibetaanse plateau. Het Tibetaanse plateau heeft een oppervlakte van meer dan 2,5 miljoen vierkante kilometer en is het grootste en hoogste plateau op aarde. Met een gemiddelde hoogte van 4500 meter boven de zeespiegel is Tibet omringd door hoge bergen - de Himalaya in het zuiden, de Karakorum in het westen en de Kunlun in het noorden.

Tibet wordt vaak aangeduid als het ‘dak van de wereld’ of de ‘derde pool van de wereld’ omdat het de grootste ijsvelden buiten de Noord- en Zuidpool bevat. Het wordt bedreigd door smeltende gletsjers en andere extreme weersverschijnselen. Wetenschappers geloven dat het Tibetaanse plateau een vroegtijdige waarschuwing voor klimaatverandering biedt en daarom is het een essentiële wereldwijde klimaatbarometer. Omdat Tibet een prominente rol speelt in het Aziatische moessonsysteem zullen de gevolgen van invloed zijn op de levens van miljoenen mensen stroomafwaarts en op hen die op het plateau leven.

Het plateau is de bron van de meeste grote rivieren in Azië, zoals de Gele Rivier, de Yangtze, de Mekong en de Indus. Het water dat ze leveren is essentieel voor het overleven van miljoenen mensen stroomafwaarts. Wat er in Tibet gebeurt, heeft verstrekkende gevolgen voor honderden miljoenen mensen, niet alleen in Tibet en China zelf, maar ook in de buurlanden.

China streeft op dit moment in Tibet grootschalige inter-stroomgebied en inter-rivier waterverplaatsingsprojecten na, die verdere schade dreigen aan te richten aan het fragiele ecosysteem van het plateau. China is van plan om op het Tibetaanse plateau bijna honderd dammen en verscheidene water-omleidingsprojecten te bouwen om het water naar het noorden en oosten van China te verplaatsen; deze projecten verstoren de al overbelaste watervoorziening van honderden miljoenen mensen in Zuid- en Zuidoost-Azië. China's buren bekijken deze plannen - waarvan er minstens één gesteund wordt door de Chinese president Hu Jintao, een hydroloog van beroep - met toenemende verontrusting.

Een aantal biodiversiteitskerngebieden en eco-regio’s bevindt zich op het Tibetaanse plateau. Met hun kenmerkende soorten, ecologische processen, en evolutionaire verschijnselen, behoren deze gebieden tot de belangrijkste op aarde voor het behoud van biodiversiteit. Het Tibetaanse plateau bevat ook het meest intacte voorbeeld van bergketens in Azië met een relatief ongerepte fauna aan gewervelde dieren, en is een van de grootste overgebleven op het land gelegen wildernisregio’s in de wereld. De regio herbergt zeldzame en bedreigde diersoorten zoals de wilde yak, de Tibetaanse wilde ezel, de Tibetaanse antilope, de Tibetaanse Argali en het sneeuwluipaard. Door omvangrijke grondstofwinning, stroperij en niet-duurzame ontwikkeling worden veel van deze soorten nu bedreigd. Het behoud van deze dieren en hun leefomgeving is een belangrijke prioriteit voor de mondiale gemeenschap.

Het Tibetaanse plateau is een van de belangrijkste begrazings-ecosystemen op aarde en omvat ongeveer 1.650.000 vierkante kilometers weideland. Het bevat de hoogste graslanden ter wereld en met haar barre klimaat is het een van de ruigste weidegebieden ter wereld. Toch leveren deze weiden voeding voor naar schatting 12 miljoen yaks en 30 miljoen schapen en geiten en bieden levensonderhoud voor Tibetaanse herders en agrarische veehouders. Meer dan 80% van de Tibetanen woont op het platteland, en eeuwenlang heeft de meerderheid van hen zich gehandhaafd door een nomadische pastorale levensstijl, die op unieke wijze aangepast is aan de barre omstandigheden van het fragiele ecosysteem van het Tibetaanse plateau.

De implementatie van het Chinese regeringsbeleid om Tibetaanse nomaden te vestigen en Tibetanen in steden onder te brengen, bedreigt nu het bestaan van honderdduizenden mensen en brengt het Tibetaanse landschap in gevaar. Deze beleidsmaatregelen, op basis van een stedelijk industrieel model en door planners in Peking opgelegd, zijn contraproductief: ze hebben nomaden armer gemaakt en Tibet’s uitgestrekte graslanden doen aftakelen. Wetenschappelijk onderzoek heeft vastgesteld dat de mobiliteit van de kuddes de graslanden gezond houdt, dat het weghalen van de nomaden van het land niet helpt bij het instand houden van watervoorraden, en dat herders die hun levensonderhoud wordt ontnomen, gedemoraliseerd en afhankelijk worden. Een van de laatste voorbeelden van duurzame nomadische veeteelt op deze planeet wordt met uitsterven geconfronteerd, tenzij dit beleid snel wordt veranderd.

Het waardevolle hooggebergte milieu van Tibet wordt steeds verder bedreigd door het beleid van de Chinese overheid. Het milieubehoud van het Tibetaanse plateau vereist een beter begrip van de unieke ecologie en samenwerking tussen alle mensen die een belang hebben bij de toekomst van Tibet. De uitdaging is om evenwicht te vinden tussen de diverse economische, culturele en sociale behoeften van de bewoners van het Tibetaanse plateau met de noodzaak om het milieu te behouden en de biodiversiteit en het culturele erfgoed van het landschap in stand te houden. Dit vraagt om versterking van de deelname door Tibetaanse gemeenschappen in het ontwikkelingsproces. Het vereist ook dat de inheemse kennis beter wordt begrepen, waaronder de effectiviteit van veel traditionele managementpraktijken met betrekking tot natuurlijke hulpbronnen.

Tibet’s harde en ruige klimaat maskeert een fragiel ecosysteem dat kwetsbaar is voor de gevolgen van de wereldwijde klimaatverandering - studies hebben uitgewezen dat de effecten van de mondiale klimaatverandering meer uitgesproken op grotere hoogte. De vele civieltechnische projecten in Tibet, zoals de bouw van de spoorlijn, in combinatie met een welbewuste inspanning van China om het Tibetaanse plateau te verstedelijken, zullen in de toekomst leiden tot een verdere en waarschijnlijk enorm versnelde bevolkingstoename en veranderingen in het landoppervlak.

De opwarming van de aarde verergert meteorologische rampen, zoals de stijging van de sneeuwgrens, de terugtrekking van gletsjers, de noordwaartse beweging van permafrost, het verloren gaan van grasland, de uitbreiding van woestijnvorming naar het oosten en het verlies aan biodiversiteit. Allen vormen zij een steeds grotere bedreiging voor de ecologische systemen van Tibet.

Voor aanbevelingen over een weg vooruit voor Tibet, zie "Tracking the Steel Dragon: How China’s economic policies and the railway are transforming  Tibet," te vinden onder: zie [1].

Links: 
[1]   Tracking the Steel Dragon




DONEER AAN ICT!