Publicaties en Beeld

ICT is een betrouwbare en accurate bron van informatie over Tibet.

Home  >  Publicaties & Beeld  >  Kernthema's  >  De definitie van Tibet en de Tibetaanse autonomie  
   

De definitie van Tibet en de Tibetaanse autonomie

INTERNATIONAL CAMPAIGN FOR TIBET
www.savetibet.nl


Tibet bestaat uit drie hoofdregio's: Amdo (Noordoost-Tibet), Kham (Oost-Tibet) en U-Tsang (Centraal- en West-Tibet). De Tibetaanse Autonome Regio, die ruwweg neerkomt op U-Tsang, is in 1965 opgericht door de Chinese overheid en bestrijkt het gebied van Tibet ten westen van de Yangtze rivier (Tibetaans: Drichu), inclusief een deel van Kham. De rest van Amdo en Kham zijn opgenomen in Chinese provincies, en worden aangeduid als Tibetaanse Autonome Prefecturen en Tibetaanse Autonome Provincies. Als gevolg daarvan wordt het grootste deel van Qinghai en worden delen van de provincies Gansu, Sichuan en Yunnan door de Chinese autoriteiten erkend als "autonoom Tibetaans". De term "Tibet" wordt gebruikt om te verwijzen naar al deze Tibetaanse gebieden, die momenteel onder het gezag van de Volksrepubliek China vallen. (Voor meer kaarten van Tibet, bezoek ICT’s webpagina: Topics and Fact Sheets : ICT Recommendations for Policy Makers).

Chinese overheidsfunctionarissen bedoelden meestal alleen de Tibetaanse Autonome Regio wanneer zij spraken over "Tibet", maar hun bijzondere beleidsbijeenkomst over Tibet in 2009, de “Fifth Tibet Work Forum”, markeerde een verschuiving in focus door alle Tibetaanse gebieden in hun beleidsoverwegingen te betrekken. Het wijdverspreide karakter van de opstand in het voorjaar van 2008, die zich over alle Tibetaanse gebieden in de Volksrepubliek China verspreidde, duidde op een gedeelde Tibetaanse identiteit, loyaliteit aan de Dalai Lama en een verbondenheid wat betreft de grieven. (Zie ICT rapport: [1]).

De opstand in het voorjaar van 2008 en de voortdurende spanningen in Tibet zijn het gevolg van het falen van de regering van de Volksrepubliek China om gehoor te geven aan: fundamentele mensenrechten; economische en politieke vraagstukken die Tibetanen betreffen, in samenhang met haar campagne om de Tibetaanse identiteit af te zwakken; en, in het bijzonder, om de uitoefening van het Tibetaanse boeddhisme te beperken, waarvan toewijding aan de Dalai Lama een integraal onderdeel vormt.

Een politieke oplossing is mogelijk. Afgezanten van de Dalai Lama en Chinese functionarissen zijn tientallen jaren betrokken in een dialoog, die in september 2002 nieuw leven werd ingeblazen. Helaas hebben jaren van sporadische dialoog niet uitgemond in inhoudelijke onderhandelingen en hebben ze niet voldaan aan de verwachtingen van de internationale gemeenschap, waaronder diverse staatshoofden, voor een betekenisvolle vooruitgang op weg naar een wederzijds aanvaardbare oplossing voor Tibet. (Een volledige lijst van ICT-rapporten over de Sino-Tibetaanse dialoog vindt u onder [2]).

Volgens de eigen analyse van de Chinese regering van de wet op de regionale etnische autonomie heeft het Tibetaanse volk recht op de volledige politieke autonomie:

• Volledige beslissingsbevoegdheid in economische - en sociale ontwikkelingsondernemingen;
• Vrijheid om de traditionele cultuur te erven en verder te ontwikkelen en de godsdienstige overtuiging in praktijk te brengen;
• Vrijheid om de natuurlijke rijkdommen te beheren, te beschermen en als eerste te benutten; en
• Vrijheid om zelfstandig educatieve en culturele activiteiten te ontplooien.

Echter, deze retoriek komt niet tot uitdrukking in de werkelijkheid.

De Tibetaanse positie in de dialoog met de Chinese regering is dat Tibetanen in staat moeten zijn om hun kenmerkende Tibetaanse identiteit voor de toekomst te behouden. Centraal in deze positie is het politieke recht op autonomie, verleend aan alle Tibetanen die wonen in aan elkaar grenzende Tibetaanse gebieden, een gebied dat ruwweg afgebakend wordt door de geografie van het Tibetaanse plateau, bestuurd door één enkele administratieve eenheid met een gemeenschappelijk beleid. Chinese functionarissen zijn bang dat deze voorgestelde autonomie er op neerkomt dat de Chinese soevereiniteit uitgedaagd wordt.

Links:
[1] Top-level meeting in Beijing sets strategy on Tibet
[2] Tibetan-Chinese Negotiations



DONEER AAN ICT!