Publicaties en Beeld

ICT is een betrouwbare en accurate bron van informatie over Tibet.

Home  >  Publicaties & Beeld  >  Kernthema's  >  Het toerisme in Tibet en de impact van de protesten in maart 2008  
   

Het toerisme in Tibet en de impact van de protesten in maart 2008

INTERNATIONAL CAMPAIGN FOR TIBET
www.savetibet.nl


De versnelde economische ontwikkeling onder het huidige Chinese overheidsbeleid en in het bijzonder de komst van de spoorweg naar Lhasa en de daaruit voortvloeiende toename van toerisme en migranten hebben de bezorgdheid voor het voortbestaan van de unieke identiteit van Tibet vergroot. Terwijl de Chinese autoriteiten ironisch genoeg Tibet in China aanprijzen als toeristische bestemming met een "mysterieuze" cultuur en spectaculair landschap, verscherpen ze de controle over de Tibetaanse religieuze uitdrukking en beoefening door het Tibetaanse volk.

Tegenwoordig worden in Tibet binnenplaatsen van Tibetaanse kloosters, waar eens honderden monniken werden onderwezen en over de heilige geschriften debatteerden, ingenomen door fotostalletjes, waar toeristen in opzichtig versies van de traditionele kostuums voor de camera kunnen poseren. In delen van Oost-Tibet worden hele kloosters gerund als commerciële ondernemingen, waar de verkopers zich kleden in bordeauxrode gewaden in een poging om wierook, beelden en schilderijen te verkopen aan toeristen.

Het toerisme bereikte in 2007 in Tibet een recordhoogte met iets meer dan 4 miljoen bezoekers, een jaarlijkse stijging van 64 procent. Chinese ambtenaren verklaarden de toename als een gevolg van betere marketing en verbeterde verkeersverbindingen, waaronder de omstreden trein van Golmud naar Lhasa, die haar treindienst begon in juli 2006. De Chinese regering voorspelde dat in 2008 de Tibetaanse Autonome Regio (TAR) minstens 5 miljoen toeristen zou ontvangen, een cijfer dat volgens de Chinese statistieken bijna twee keer de lokale bevolking is. Dat cijfer werd niet gehaald, aangezien de Chinese autoriteiten in de onmiddellijke nasleep van de protesten in Lhasa (en elders in Tibet) in medio maart 2008 toeristen bij het binnengaan van de TAR aan strenge beperkingen onderwierpen, en alle buitenlandse toeristen weerden. Xinhua meldde dat in oktober 2009 Tibet al 4.750.000 toeristen had ontvangen.

Het binnenlands toerisme naar de TAR werd op tijd hervat voor de een week durende nationale “May Day”-vakantie in begin mei 2008, zes weken na de ongeregeldheden in Lhasa. Slechts druppelsgewijs reisden Chinese toeristen naar Lhasa, waar veel gebouwen de luiken nog dicht hadden en door rook beroet waren na de onrust van 14 maart, en de politie nog steeds langs de straten stond. Woordvoerders van de regering waren aanvankelijk vaag over wanneer buitenlandse toeristen zouden worden toegestaan om de TAR weer binnen te gaan, waarbij de meeste waarnemers er van uitgingen dat dit pas na het einde van de Olympische Spelen zou zijn en waarschijnlijk pas na het afronden van de Paralympics in september. Terwijl een woordvoerder eind juni 2008 aankondigde dat reisgroepen - in tegenstelling tot de individuele, zelfstandige reizigers - weer vanaf 25 juni 2008 zouden worden toegelaten, werd de TAR formeel pas op 5 april 2009 voor alle toeristen in het bezit van reisvergunningen heropend.

Voor de nabije toekomst, kunnen toeristen waarschijnlijk de meest omslachtige en dure aanvraagprocedures ooit voor het binnengaan van de TAR tegemoet zien. Chinese autoriteiten beweren dat deze beperkingen zijn bedoeld om buitenlandse toeristen te beschermen tegen mogelijke gevallen van verdere onrust, maar ze zijn zich er ook goed van bewust dat buitenlandse toeristen in Tibet getuige zijn geweest van en gerapporteerd hebben over ernstige gevallen mensenrechtenschendingen tegen het Tibetaanse volk.

TAR-functionarissen hadden zich 3,4 miljard yuan (460 miljoen dollar) aan inkomsten uit toerisme ten doel gesteld in 2007 en verwachtten tenminste 6 miljard yuan (770 miljoen dollar) van 6 miljoen toeristen in 2010. Maar analisten melden dat een groot deel van de inkomsten uit toerisme de regio verlaat. Ontwikkelingseconoom Andrew Fischer, een specialist met betrekking tot de economie van Tibet, zegt: "De meeste van de toeristen die een bezoek brengen aan de TAR zijn Chinese onderdanen en zij verblijven meestal in hotels aan de westkant van Lhasa, die Chinees eigendom zijn en door Chinezen worden gerund, dicht bij een overvloedig aanbod van Chinese restaurants en entertainment centra, compleet met Chinese bordelen en Chinese prostituees, die uiteraard ook de daar gestationeerde militairen en leidinggevenden bedienen. Het is waarschijnlijk dat een groot deel van de inkomsten, die dergelijk toerisme genereert, gekanaliseerd wordt via dergelijke locaties en uiteindelijk helemaal de provincie verlaat. Onder dergelijke omstandigheden zal het voor de toeristische sector moeilijk zijn om te functioneren als een zichzelf in standhoudende industriële pijler, die kapitaal en winsten in de TAR verwerft, in plaats van dienst te doen als de zoveelste afvoer van binnenkomende inkomsten die bijna net zo snel uit de provincie wegvloeien als dat ze binnenkomen. "(Zie: ICT-rapport, Tracking the Steel Dragon, [1])

De Chinese regering legt de prioriteit bij versnelde economische ontwikkeling boven culturele bescherming, en veranderingen in de Chinese wet- en regelgeving neigen de bescherming van de Tibetaanse taal en cultuur te verminderen. De vercommercialisering van de Tibetaanse cultuur en de bevordering van “Tibetaanse stijl” door de overheid en het bedrijfsleven vallen samen met een tendens naar repressie, en leiden in feite naar verzwakking van de Tibetaanse identiteit. De vervanging van het Tibetaanse gidsen door Chinese gidsen is slechts een voorbeeld van hoe de autoriteiten Tibetanen blokkeren in het uitleggen van hun cultuur aan bezoekers en de buitenwereld.

Toerisme heeft de potentie om Tibet en het Tibetaanse volk enorm financieel voordeel te brengen. En als industrie kan het toerisme een manier zijn om de traditionele Tibetaanse levensstijl te ondersteunen en ook te voorzien in opleidingen en werkgelegenheid voor Tibetanen en niet-Tibetanen. Echter, in de ontwikkeling van de snel groeiende toeristische sector in Tibet wordt Tibetanen de mogelijkheid en het recht ontzegd om zich uit te spreken voor hun eigen levenswijze en cultuur, zelfs wanneer het toegenomen en onbelemmerde toerisme in Lhasa in het bijzonder, en in toenemende mate in heel Tibet, niet duurzaam blijkt. Het komt er op neer dat, als de toeristische sector in Tibet niet meer Tibetanen betrekt als rentmeesters van hun eigen cultuur en omgeving - precies de toegevoegde waarde waarop het toerisme in Tibet drijft - er een zeer reëel risico is dat de segregatie en de vervreemding, waarmee Tibetanen in Tibet nu al geconfronteerd worden, vaste voet zal krijgen en dat deze onomkeerbaar zal worden, waardoor Tibet's aantrekkingskracht voor toeristen geheel en al ondermijnd zal worden.

Links:
[1]   Tracking the Steel Dragon 


DONEER AAN ICT!