Publicaties en Beeld

ICT is een betrouwbare en accurate bron van informatie over Tibet.

Home  >  Publicaties & Beeld  >  Kernthema's  >  Dialoog tussen de afgezanten van de Dalai Lama en de Chinese regering  
   

Dialoog tussen de afgezanten van de Dalai Lama en de Chinese regering

INTERNATIONAL CAMPAIGN FOR TIBET
www.savetibet.nl


In september 2002 kwamen de afgezanten van de Dalai Lama in Peking aan om deel te nemen aan wat de meest serieuze ronde in de Chinees-Tibetaanse gesprekken sinds het begin van de jaren ’90 is geworden. De dialoog werd gevoerd namens de Chinese Communistische Partij (CCP) door functionarissen (hoofdzakelijk ministers en viceministers) van het United Front Work Department, die als een poortwachter fungeert voor "niet-Partij" groepen en individuen uit zowel binnen- als buitenland, om met de partij over een select aantal onderwerpen overleg te voeren. De laatste dialoogronde vond van 26 tot 31 januari 2010 in China plaats en eindigde ermee dat beide zijden zich goed bewust waren van de onderlinge verschillen, maar ook met hoop van Lodi Gyari Gyaltsen, speciale afgezant van de Dalai Lama, waarbij hij de mogelijkheid aangeeft voor "het vinden van een gemeenschappelijke basis voor deze zaken" (zie: [1] )

Sinds zijn afstand nemen van onafhankelijkheid van Tibet aan het einde van de jaren ‘80, heeft de Dalai Lama getracht om werkelijke autonomie voor Tibetanen binnen de Volksrepubliek China (VRC) te realiseren door het volgen van zijn ‘Middle Way Approach’. Een officiële verwoording van de ‘Middle Way Approach’ van de Dalai Lama kwam tot stand na jaren van interne discussies binnen de Tibetaanse regering in ballingschap in reactie op de veranderingen in het politieke klimaat aan het einde van de jaren ‘80 en het aanbod van de overleden Chinese leider Deng Xiaoping aan de Dalai Lama dat "met uitzondering van onafhankelijkheid, alle andere kwesties kunnen worden opgelost door middel van onderhandelingen”. Volgens de website van de Dalai Lama is de doelstelling van de ‘Middle Way Approach’ in essentie om "tot een vreedzame oplossing van de Tibetaanse kwestie te komen en stabiliteit en naast elkaar leven tot stand te brengen tussen de Tibetaanse en Chinese volkeren op basis van gelijkheid en wederzijdse samenwerking." (Voor meer informatie bezoek: [2]).

Doorslaggevend in het Tibetaanse standpunt is dat het politieke recht op autonomie verleend wordt aan alle Tibetanen die in de aan elkaar grenzende Tibetaanse gebieden wonen, een gebied dat ruwweg bepaald wordt door de geografie van het Tibetaanse plateau, bestuurd wordt door één enkele administratieve eenheid en onder één uniform beleid. Bij analyse van de wet op regionale etnische autonomie van de Chinese regering heeft het Tibetaanse volk recht op volledige politieke autonomie: volledige beslissingsbevoegdheid in economische en sociale ontwikkelingsondernemingen; vrijheid om de traditionele cultuur door te geven en tot ontwikkeling te laten komen en de godsdienstige overtuiging te belijden; vrijheid om de natuurlijke hulpbronnen te beheren, te beschermen en als eerste te gebruiken; en de vrijheid om zelfstandig educatieve en culturele initiatieven te ontwikkelen.

De Tibetaanse Autonome Regio werd in 1964 opgericht door de Chinese regering. Omliggende gebieden op het Tibetaanse plateau, nu opgenomen in Chinese provincies, zijn ook door de overheid aangewezen als Tibetaanse autonome prefecturen en districten. Echter, de Tibetaanse autonomie, zoals deze is neergelegd in de Chinese grondwet en regelgeving heeft Tibetanen geen werkelijke autonomie gebracht. Volgens de Dalai Lama in zijn verklaring op 10 maart 2007: "Het probleem is dat [regionale etnische autonomie] niet volledig wordt geïmplementeerd, en dus faalt in haar uitdrukkelijke doel om de eigen identiteit, cultuur en taal van de minderheidsnationaliteiten te behouden en beschermen. Wat er ter plekke gebeurt, is dat een groot deel van de bevolking van de meerderheidsnationaliteiten zich heeft verspreid over de gebieden van minderheden. Als gevolg daarvan hebben de nationale minderheden, in plaats van hun eigen identiteit, cultuur en taal te behouden, in hun dagelijkse leven geen andere keuze dan afhankelijk te zijn van de taal en gewoonten van de meerderheidsnationaliteit." (Voor de analyse van de verklaring kunt u bezoeken: [3]).

Desondanks hoopt de Dalai Lama dat een oplossing voor Tibet door middel van dialoog mogelijk zal zijn en zegt hij: "Ik ben er vast van overtuigd dat dit van wederzijds voordeel is voor zowel de Tibetanen als de Chinezen. Wij Tibetanen zullen in staat zijn om Tibet te ontwikkelen met de hulp van China, terwijl we tegelijkertijd onze eigen unieke cultuur, spiritualiteit, en fragiele milieu behouden. Door een minnelijke oplossing van de Tibetaanse kwestie, zal China kunnen bijdragen aan haar eigen eenheid en stabiliteit."

Steun voor een zinvolle, inhoudelijke dialoog tussen de twee partijen komt niet alleen van buitenaf, van regeringen en staatshoofden, maar in toenemende mate ook van binnen China zelf. Het publieke bewustzijn over de Chinees-Tibetaanse dialoog, zij het beperkt, schept een nieuwe ruimte voor discussie over Tibet. Een document dat onder Chinese ambtenaren van de Partij circuleerde, stelde: "Iedereen die denkt dat de kwestie Tibet moet worden gerekt tot na de dood van de 14e Dalai Lama, is naïef, onverstandig en ondersteunt het verkeerde beleid." Een provocerend essay van de in Peking gevestigde Wang Lixiong was getiteld: "De Dalai Lama is de sleutel tot het Tibetaanse probleem." (Zie: Sino-Tibetaanse dialoog in het Post-Mao-tijdperk: Lessen en vooruitzichten door Tashi Rabgey, Tseten Wangchuk Sharlho, www.eastwestcenter.org).

)De afgelopen acht jaar van de dialoog hebben weinig tastbare resultaten opgeleverd, maar de ontwikkelingen in de achtste en negende rondes, zijn een aanwijzing dat er nog hoop is voor een wederzijds voordelige oplossing voor Tibet. Een concreet actieplan voor een zinvolle weg vooruit in Tibet binnen het constitutionele kader van de Volksrepubliek China werd uiteengezet door de speciale afgezanten van de Dalai Lama tijdens de 8e ronde van de dialoog in het “Memorandum on Genuine Autonomy for Tibetan People” (volledige tekst: [4]) en toegelicht in de “Note on the Memorandum” tijdens de 9e ronde (volledige tekst: [5]). Direct voorafgaand aan de 9e dialoogronde, kwamen veel hoge functionarissen binnen de Communistische Partij samen voor het “Fifth Work Forum on Tibet” (zie: [6]) waar ze hun toekomstige strategie over Tibet vaststelden. De voorzitter van het United Front Work Department van de Communistische Partij, Zhu Weiqun, deelde de pers na de 9e ronde mee dat er geen mogelijkheid voor het "geringste compromis" over de kwestie van soevereiniteit was. Lodi Gyari maakte echter duidelijk dat het voorstel van de Dalai Lama geen uitdaging voor de soevereiniteit is en dat "veel van de problemen aan welke het Forum prioriteit geeft, vergelijkbaar zijn met de basisbehoeften van het Tibetaanse volk, zoals beschreven in ons memorandum" (zie: [7]).

Het Memorandum en de begeleidende notitie over het Memorandum zetten een praktisch overzicht uiteen voor het op vreedzame wijze tot stand brengen van een wederzijds voordelige oplossing door enkele van de meest er uit springende kwesties, die centraal staan in de Tibetaanse ontevredenheid in China, te benadrukken, waaronder:

• De oprichting van een autonome Tibetaanse eenheid, zodanig dat alle Tibetaanse autonome gebieden onder een centrale autonome autoriteit vallen;
• De Tibetaanse taal als officiële taal van de autonome regio, onderwezen op scholen en gesproken in het officiële autonome bedrijfsleven;
• Bescherming van de Tibetaanse cultuur, zoals bepaald in de Chinese wet op de Regionale Nationale Autonomie;
• Vrije beoefening van religie zonder inmenging van de staat;
• Verbeterde onderwijsprogramma's met betrekking tot wetenschap en technologie;
• Programma’s voor milieubescherming en -beheer in Tibet die de Tibetaanse belanghebbenden betrekt bij de zeggenschap over natuurlijke hulpbronnen;
• Zelfstandigheid in de ontwikkeling van economie en handel, dit zal echter geen terugkeer betekenen naar een stelsel van voor 1959;
• Verbeterde volksgezondheid, waaronder van de traditionele Tibetaanse geneeskunde;
• Openbare veiligheidstroepen moeten de Tibetaanse cultuur begrijpen en respecteren, maar dit is geen oproep voor terugtrekking van de troepen van de PLA, en
• Controle over migratie en verplaatsing van bevolking om ervoor te zorgen dat de Tibetaanse bevolking niet wordt ‘verdund’ door de toestroom van Han-migranten, maar er wordt niet gepleit voor uitwijzing van niet-Tibetanen die zich al gevestigd hebben in Tibet.

De afgezanten van de Dalai Lama hebben bij de Chinese functionarissen herhaald dat bij de oprichting van een werkelijk autonoom Tibet, de Tibetaanse regering in ballingschap zal worden ontbonden en de Dalai Lama geen politieke positie zal houden in Tibet. Daarnaast heeft de Dalai Lama herhaaldelijk zijn aanbod benadrukt om samen te werken met de Chinese leiders om deze voorstellen werkelijkheid te maken.

Links:
[1]   Negende ronde biedt mogelijkheden voor voortzetting van de dialoog tussen China en Tibet
[2]   His Holiness's Middle Way Approach For Resolving the Issue of Tibet 
[3]   Dalai Lama pays tribute to the spirit of the Tibetan people in March 10 statement
[4]   Memorandum on Genuine Autonomy for the Tibetan People 

[5]   Topics and Fact Sheets : ICT Recommendations for Policy Makers 

[6]   Top-level meeting in Beijing sets strategy on Tibet 
[7]   9th round of Sino-Tibetan dialogue identifies elements to build upon 


DONEER AAN ICT!