Tibet Bibliotheek

ICT is een betrouwbare en accurate bron van informatie over Tibet.

Home  >  Tibet Bibliotheek  >  Kernthema's  >  Marginalisering van Tibetanen  
   

Marginalisering van Tibetanen

INTERNATIONAL CAMPAIGN FOR TIBET
www.savetibet.nl

Het voelt alsof de stad uit elkaar gaat barsten; de voedselprijzen worden steeds hoger ... als je naar de tempel gaat om te bidden, is het moeilijk om je door de toeristenmassa heen te bewegen, en bovendien spreken de toeristen zo luidruchtig, ze spugen op de grond en de mannen roken en de vrouwen ontbloten hun lichaam; ga naar een winkel of een restaurant en de eigenaars negeren de lokale bevolking, waarbij de Han Chinezen alleen Han willen hebben, en de Tibetanen echt gemarginaliseerd worden.
– Een lokale Tibetaan uit Lhasa die de "plaag van sprinkhanen" beschrijft die de spoorlijn teweeggebracht heeft, zoals aangehaald in ICT Report, "Tracking the Steel Dragon," beschikbaar onder [1].

De hierboven geciteerde Tibetaan staat niet alleen in zijn gevoelens van marginalisering. De uitvoering van de Western Development Strategy heeft de kloof tussen Tibetanen en hun allochtone Han-Chinese buren vergroot. Deze laatsten profiteren van het door de staat gesteunde beleid en de investeringen, die kansen creëren die vooral werknemers en ondernemers bevoordelen met Chinese taalvaardigheid, Chinese werkcultuur en connecties met zakelijke netwerken in China. Financieringen die vanuit de overheid naar Tibet gesluisd worden, zijn nog steeds gericht op de stedelijke gebieden en sectoren waar het voor Tibetanen het moeilijkst is om te concurreren met de beter opgeleide Chinese migranten.

Ontwikkelingseconoom Andrew Fischer stelt: “Deze combinatie verergert op haar beurt de ongelijkheid en de uitsluitingsdynamiek van groei, gezien het feit dat de meerderheid van de Tibetanen meer en meer moeite heeft om toegang te krijgen tot de staats- of privé-netwerken die de voornaamste bronnen van rijkdom in de economie in handen hebben. Daarom is het meest urgente probleem in deze ontwikkelingen dat wat omschreven kan worden als ‘etnisch uitsluitingseffect van groei’.” (Fischer’s volledige rapport  “Perversities of Extreme Dependence and Unequal Growth in the TAR” is online beschikbaar op www.tibetwatch.org.

)Dergelijke uitsluitingseffecten van groei zijn zowel het resultaat alsook de motor achter de instroom van Chinese migranten die Tibet binnenkomen sinds de voltooiing van de Qinghai-Tibet spoorlijn. In diverse officiële verklaringen is duidelijk gemaakt dat China’s Western Development Strategy Chinese professionals, experts en werknemers actief aanmoedigt om met hun families te vertrekken om ‘te ontwikkelen en pionieren in etnische autonome gebieden’, een zinsnede die in wetgeving is verankerd als onderdeel van de Regional Ethnic Autonomy Law (REAL) - het belangrijkste deel van de wetgeving die de rechtspositie van de Tibetaanse autonomie binnen de Volksrepubliek China (VRC) afbakent. Hoewel subsidies niet uitdrukkelijk alleen aan Han-Chinezen worden gegeven, worden diverse andere stimulansen gegeven aan diegenen die bereid zijn naar Tibet te verhuizen, waaronder aflossingen van universitaire leningen voor Chinese afgestudeerden, die instemmen om te werken in “westelijk of afgelegen gebieden” van de Volksrepubliek China, waardoor zelfs opgeleide Tibetanen economisch achtergesteld worden ten opzichte van hun nieuwe buren.

Deze marginalisering wordt nog verergerd door de gedwongen herhuisvestiging van nomaden in stedelijke omgevingen, waar ze niet beschikken over de juiste opleiding en vaardigheden om te concurreren met hun Chinese tegenhangers. Te midden van expliciete bezorgdheid over de werkloosheid onder Tibetanen, schatte Tibet het Autonomous Region (TAR) Labor and Social Security Bureau in mei 2007 dat 20.000 tot 30.000 Tibetaanse herders en boeren elk jaar hun land verlieten en om deze reden werkzoekend waren. Dit moet afgezet worden tegen de prognose van het bureau dat ieder jaar 200.000 tot 300.000 Han-Chinezen met de trein aankomen op zoek naar werk.

Chinese ondernemingen die actief zijn in Tibet geven bijna altijd de voorkeur aan het inhuren van allochtone Chinese werknemers, die meer vertrouwd zijn met de Chinese cultuur van werken en de Chinese gang van zaken, nog afgezien van de Chinese taal. Bovendien worden de familie en zakelijke netwerken tussen Han en Hui (Chinese moslim) kolonisten in Lhasa, die een betekenisvolle participatie van de Tibetanen in de economie feitelijk uitsluiten, overgenomen in alle economische activiteiten in Tibet. Daarbij wordt vaak uitsluitend niet-Tibetaans personeel in dienstgenomen voor ondernemingen die niet-Tibetaanse belangen behartigen. In Lhasa worden vaak borden met “Hulp gezocht” gezien onder expliciete vermelding dat “alleen Han” hoeven te solliciteren.

In stedelijk Tibet is de allochtone bevolking afkomstig van het platteland van de Volksrepubliek China beter opgeleid dan de lokale stedelijke bevolking. Overal elders in de Volksrepubliek China, wordt de stedelijke bevolking tot op zekere hoogte ‘beschermd’ door een arbeidsmarkt die de voorkeur geeft aan hun hogere opleidingsniveau. Zoals Andrew Fischer heeft opgemerkt, is in stedelijk Tibet echter de gemiddelde vrouwelijke migrantenwerknemer van het platteland van China beter opgeleid dan de gemiddelde mannelijke Tibetaan uit de stad. Tibetanen worden verder gehinderd door het ontbreken van zinvolle toegang tot een beroepsopleiding die hen zou kunnen opleiden om te concurreren met de Chinese migranten. En de beperkte beroepsopleidingen die worden aangeboden, dienen om mensen op te leiden voor ondergeschikte baantjes die weinig prestige of vooruitzichten bieden. Als we alleen kijken naar onderwijs, dan worden Tibetanen dus geconfronteerd met een directe achterstand bij het meedingen naar werk ten opzichte van de allochtone bevolking. (Zie ICT briefing pagina op “Onderwijs in Tibet.”)

Bewust van de verschillende nadelen en obstakels waarmee Tibetaanse studenten in Tibet te maken hebben, had de TAR-overheid een systeem om Tibetaanse afgestudeerden werkgelegenheid te garanderen - een systeem dat in de hele Volksrepubliek China bestond, maar in de TAR nog enkele jaren werd voortgezet nadat het elders was afgeschaft. Nadat deze garantie werd afgeschaft, protesteerden Tibetaanse studenten aan de Universiteit van Lhasa in oktober 2006, omdat ze boos waren dat van de 100 regeringsposities 98 vervuld werden door Han-Chinese kandidaten en slechts twee door Tibetaanse kandidaten. Hoewel het totaal aantal rekruten uiteindelijk werd verhoogd met 71 extra Tibetaanse afgestudeerden, is Tibetaanse deelname aan de publieke sector beperkt, en Human Rights Watch meldde dat er op dit moment minder Tibetanen in het stadsbestuur van Lhasa zijn dan op enig moment sinds 1966. [2]

In zijn beschrijving van de systematische marginalisering van de Tibetanen, stelt Andrew Fischer dat terwijl de overheid wellicht in actie is gekomen om de educatie kansen voor de Tibetanen te vergroten, “het ook opgeschoven is in de richting van een sterkere uitgangspositie voor assimilatie in combinatie met sterke uitsluitingsdruk op de arbeidsmarkten. Uiteindelijk is deze situatie een voedingsbodem voor aanzienlijke frustratie en vervreemding, terwijl de extra optie van de elite voor volledige assimilatie verdere polarisatie tussen Tibetanen onderling in hand werkt.”

De huidige ontwikkelingsplannen voor Tibet richten zich op wat China nodig heeft, wat China weg kan halen, en hoe de Partij haar macht over Tibet kan consolideren, in plaats van wat de beste manier is om Tibetaanse inkomens te verhogen. Door een ontwikkelingsmodel te blijven nastreven dat de kloof tussen stedelijk en landelijk, rijk en arm, Chinees en Tibetaans blijkt te vergroten in plaats van te dichten, riskeert de Chinese overheid verdere marginalisering en vervreemding van het Tibetaanse volk en daarmee een mogelijke ondermijning van de politieke doelstellingen van haar huidige ontwikkelingsbeleid: een stabiel Tibet, verenigd binnen China.

Voor meer informatie over dit onderwerp, verwijzen wij u naar het verslag van ICT “Tracking the Steel Dragon” in het bijzonder het hoofdstuk getiteld “Social Exclusion and China’s Economic Polices”, online beschikbaar op [1]

Links:
[1]   Tracking the Steel Dragon
[2]   China: Fewer Tibetans on Lhasa’s Key Ruling Body



DONEER AAN ICT!